Marinus Nathanaël van de Linde

Marinus wordt geboren op 11 oktober 1916 in Bandoeng als zoon van Quinten en Petronella Kolk en woont in ’s-Hertogenbosch. Hij dient in het Nederlandse leger en heeft ten tijde van de Duitse inval in mei 1940 de rang van sergeant behaald, bij het 17e Regiment Infanterie. Ook Marinus wordt als oud-officier in 1943 in krijgsgevangenschap genomen, een algemene represaillemaatregel van de Duitse autoriteiten vanwege het toenemende verzet tegen de bezetting in Nederland. Marinus wordt afgevoerd naar Stalag IV-b Mühlberg, een van de grootste krijgsgevangenenkampen in Duitsland, een kleine vijftig kilometer ten noorden van Dresden gelegen. Vandaaruit wordt hij vermoedelijk ingezet voor dwangarbeid in een werkkamp van Stalag IV-f Hartmannsdorf, bij Chemnitz. Na de oorlog keert Marinus terug naar Nederland en stapt op enig moment over naar de Koninklijke Marine, waar hij als luitenant-ter-zee van speciale diensten dient bij de reservisten. Wegens het losgebarsten revolutionaire geweld van de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd wordt hij voor de vervulling van zijn dienstverband ingezet in Nederlands-Indië, aan boord van de Hr. Ms. Triton. Op 28 februari 1949 wordt Marinus ingezet bij een actie om de wrakken van door de Japanners in de Tweede Wereldoorlog bij de ingang van de haven van Pandang getorpedeerde schepen te ruimen. Enkele mensen van de lokale bevolking worden hierbij ingeschakeld, maar zij weigeren dienst. Daarop gaat Marinus zelf, maar nadat hij in het water is, blijken de slangen van zijn duikmasker te zijn doorgesneden. Marinus weet zichzelf niet meer op tijd in veiligheid te brengen terwijl zijn masker volloopt met water. Uiteindelijk wordt hij buiten bewustzijn uit het water gehaald en het militair hospitaal van Padang binnengebracht. Dan blijkt hij door verdrinking inmiddels al om het leven te zijn gekomen. Marinus is 32 jaar geworden en vindt zijn laatste rustplaats op het Nederlands ereveld Leuwigajah in Cimahi. Het is nooit duidelijk geworden wie zijn masker had gesaboteerd en waarom. Bron: Brabantse Gesneuvelden.