Interview met meneer Munster door Mary Hehuat over zijn loopbaan als Molukse KNIL-militair en het leven daarna na zijn komst naar Nederland in 1951 voor het programma Medelanders Nederlanders

9 maart 1985

De heer Munster vertelt over zijn diensttijd en behandeling in het KNIL als Molukker, en de situatie na ontslag in 1951. - Militaire loopbaan in het KNIL (1940–1951). meneer Munster trad in 1940, op 19-jarige leeftijd, in dienst bij het KNIL (Koninklijk Nederlands-Indisch Leger). Aanleiding: geen werk kunnen vinden na zijn mulo-opleiding. Solliciteerde op een advertentie voor een administratieve functie in het leger. Hij diende 11 jaar en verliet het leger in 1951 als sergeant-majoor. - Ongelijke behandeling binnen het KNIL. Het leger kende drie etnische categorieën: Europeanen (hoogst betaald), Ambonezen en Madurezen (iets minder betaald) en Javanen en Timorezen (laagst betaald). Salarissen verschilden per groep, behalve op hogere rangen zoals sergeant-majoor, waar het loon gelijk was (rond 330 gulden vóór de oorlog). Huisvesting was ook ongelijk: Europeanen woonden buiten het kampement. Inheemse militairen beneden de onderofficiersrang woonden binnen het kamp. - Oorlog en "politionele acties". Hij voerde geen gevechten in de frontlinie – werkte in de administratie, onder andere aan het uitbetalen van salarissen. - Na de proclamatie van de RMS en het einde van het KNIL. Na de proclamatie van de Republiek der Zuid-Molukken (RMS) werd het KNIL ontbonden. Hij kreeg de keuze om over te stappen naar het Indonesische leger (TNI), maar deed dat niet. Er werd gezegd dat de Molukse militairen in dienst zouden blijven, in Nederland in kampementen zouden worden ondergebracht en het salaris doorbetaald zou worden. Dat gebeurde niet. Meneer Munster kreeg ontslag op 30-jarige leeftijd in 1951. - Aankomst en leven in Nederland. Aangekomen in Nederland wist hij niet waar hij naartoe zou gaan. Hij kreeg, net als andere Molukse ex-KNIL-militairen: 3 gulden zakgeld per week (volwassenen), 2 gulden voor kinderen. Periodiek een kledingbon via de Dienst Maatschappelijke Zorg (DMZ). Zakgeld was ontoereikend, vooral als vrijgezel. Zelfs postzegels en papier waren te duur om naar huis te schrijven. - Pensioen en compensatie. Pas in 1963 erkende de Nederlandse regering het recht op pensioen voor Molukse ex-KNIL-militairen. Alleen wie meer dan 15 jaar dienst had, kreeg een PVU (Plaatsvervangende Uitkering).Ruw materiaal van een interview met de heer Munster, een ex-KNIL militair van Molukse afkomst, en oom van Mary Hehuat, door Mary Hehuat. Het interview is opgenomen voor de 8-delige televisieserie Sedjarah Kesabaran (de geschiedenis van het geduld) van het programma Medelanders Nederlanders van omroep FEDUCO. Medelanders Nederlanders is een serie programma's voor en over etnische minderheden in Nederland, waarin wordt ingegaan op culturele achtergronden en actuele zaken. Sedjarah Kesabaran gaat over de geschiedenis van Molukkers in Nederland vanaf WO II. Meneer Munster vertelt over zijn diensttijd en behandeling in het KNIL als Molukker, en de situatie na ontslag. [Zie voor uitzending programma ID: PGM126451; PGM89874; PGM138237.]