Interview Nora Dijkgraaf-Lokkers

Leonora Dijkgraaf-Lokkers beschrijft in dit interview de abrupte overgang van een onbezorgde, luxe jeugd in Bandung naar de verschrikkingen van de Japanse bezetting. Nadat de oorlog in 1942 Nederlands-Indië bereikte, werd haar vader gedeporteerd en maakte het gezin kennis met de constante angst voor Japanse wreedheid, zoals de strenge buigplicht en willekeurige mishandelingen. Leonora ontsnapte aanvankelijk aan internering door een tyfusbesmetting, waardoor de Japanners haar huis uit angst voor infectie maandenlang meden. Uiteindelijk werd het gezin alsnog afgevoerd. Na een traumatisch transport in oververhitte veewagens belandde Leonora in de Struiswijk-gevangenis in Batavia. Hier overleefde zij onder erbarmelijke omstandigheden, getypeerd door zware dwangarbeid op het land, extreme ondervoeding en de aanwezigheid van ongedierte in de cellen. Een dieptepunt was het moment waarop alle jongens vanaf tien jaar, waaronder haar broer, werden weggevoerd naar mannenkampen. Leonora schetst een indringend beeld van de psychologische en fysieke uitputting, waarbij de hoop op bevrijding de enige houvast was in een omgeving die volledig was ingericht op het laten afsterven van de gevangenen. Dit interview werd afgenomen als onderdeel van het project "Het Jaar 2602" over de Japanse bezetting van Nederlands-Indië in de periode 1942-1945.