Projectgroep Saebu

Bronnen van deze organisatie

Interview

Interview met Abdul Rahim Saebu

Abdul Rahim Saebu is de oudste van de tien kinderen uit het gezin Saebu. Hij is acht als de familie naar Nederland vlucht. Voor hem is de reis op het vrachtschip vooral spannend. In Nederland heeft hij het prima naar zijn zin: hier kan hij buiten spelen, in de bossen en de weilanden rond woonoord Schattenberg. Heel anders dan het militaire kamp waarin hij In Indonesië opgroeide. Daar had hij geen vriendjes en mocht hij ...

Interview

Interview met Abu Saebu

Abu Saebu is het jongste kind uit het gezin. Hij spreekt over de Indonesische en islamitische waarden en gebruiken waar hij mee opgroeide. Zelf heeft hij weinig met roots en religie en voelt hij zich eerder Buginees dan Indonesisch. Over zijn ouders weet hij weinig, anders dan dat zijn moeder uit een adellijke familie kwam, en dat zijn vader bij het KNIL zat en vanwege zijn werkzaamheden bij het KNIL in 1950 uit Indonesië ...

Interview

Interview met Wijlfries Saebu

Wijlfries Saebu is de middelste uit het grote gezin Saebu. Hij heeft zich altijd het buitenbeentje gevoeld, al hecht hij veel waarde aan familie. Wijlfries vertelt wat hij weet over zijn vaders werk voor het KNIL en welke gevolgen dat later in Nederland nog had. Daarnaast deelt Wijlfries zijn gedachten over de adellijke achtergrond van vooral zijn moeder, en wat hij daarvan meekreeg tijdens zijn bezoek aan Indonesië.

Interview

Interview met Aziz Saeboe

In 1950 vluchten de ouders van Aziz Saeboe de politieke situatie in Indonesië. Hijzelf wordt een jaar later in Nederland geboren en groeit op in woonoorden in Drenthe en Friesland, omringd door Molukkers en Indonesiërs. Als hij zijn eigen weg moet vinden in de Nederlandse samenleving, blijkt dat lastig.

Interview

Interview met Marwyah

Marwyah is de jongste dochter van het gezin Saebu en groeide op in een huis vol met broers. Als enige meisje is zij streng islamitisch opgevoed, waardoor ze van jongs af aan in het huishouden moest helpen en weinig ruimte kreeg om te spelen. Zo ging het nu eenmaal, denkt Marwyah, al geeft ze toe dat ze door die opvoeding niets van god moest hebben en zo snel mogelijk het huis uit wilde. Ze is haar moeder wel dankbaar dat ze haar de adat bijgebracht heeft: de manieren die horen bij haar adelijke afkomst. Marwyah overleed op 16 januari 2025.